Ээжээ одоогоос 6 жилийн өмнө орондоо мэгшин уйлаад өөрийгөө үзэн ядах сэтгэлээр зэмлэдэг байлаа. Таны үгэнд орж байсан бол өнөөдөр би бөөртэйгөө бас нуруутайгаа байх байсан байх даа. Гэхдээ хүү нь хүний тал гэж өөрийгөө голдоггүй. Аймшигт удаа дараалсан олон хагалгаанд орж байхдаа ганц ээж таньдаа л залбирч байсан. Та миний шүтээн юм. Аавд үнсүүлээд эмнэлгийн таазыг ширтэн түрүүлээд явж байхдаа таньдаа үнсүүлэх юмсан гэж бодож байснаа нуулгүй таньдаа хэлье. Хагалгаа амжилттай болж төд удалгүй Халдвартын эмнэлэгт нурууны хагалгаанд орох болж нутгаас 2 дүүтэй минь та 3 дуудагдан 2007 оны 12-р сарын 27-ны өглөө таньдаа үнсүүлж та нулимсаа барьж намайг хагалгаанд оруулж байсан. Эмч дуу аялж, тоо тоолж байсан. 6,7 гээд л бүх үйл явдал болоод өнгөрсөн байсан. Ингээд би гэдэг хүн 3 сар орноосоо ч босолгүй хэвтэж байна. Ээж, аав, 2 дүүгээ удаан ч их зовоосон. Хөдөө сумандаа холбоонд ажилладаг хоёр маань хотод цайз захад манаа манаж, мод ууталж, хоногийн манааны 1000 төг, 1ш шуудайны 50 төгрөгний төлөө нойроо хугасалж байсныг би хэзээ ч мартдаггүй.
Намайг эмнэлгээс гарч айлын амбаарт 5-уулаа цуглаад ам бүлээрээ амбаарт ч гэсэн ямар гоё юм бэ? гэж дүүгийнхээ хэлхийг сонсоод хүү нь их уйлсан. Үнэндээ таньдаа ганц ч удаа хайртай гэж хэлж үзээгүй. Ээжээ, би таньд хайртай.
Удалгүй их хотын амьжиргаа, түлээ нүүрс талх гээд хүний хэрэгцээ дуусах биш, мөнгөгүй болсон бид тав яахаа яахаа мэдэхээ больж, ээж эмэгтэй дүүг маань аваад нутаг буцаж аав бид хоёр Баянхошуунд айлд, эрэгтэй дүү маань Шар Хаданд амьдарч, хүнээс сайхан муу үгийг олонтоо сонсож билээ. 2005 оны 3-р сарын 7-нд анх орноосоо өндийж урдаа түрдэг таяг барин дэлхий цөмөрчих вий гэсэн шиг 2-3хан алхахад та минь утсаар сонсоод “Миний хүү ээждээ хамгийн том бэлэг өгсөн” гэх таны нарийхан хоолой, нулимсын хамт дуугарч байсан.
Амьдрал өөрөө агуу гэдэг ч хорвоо хатуу, хүү минь зоригтой бай гэж та минь үргэлж хэлдэг. Би зорилгоо тавьсан, зорилго маань хөл дээрээ босох, сайхан амьдрах байсан. Зорилгодоо ч би хүрсэн.
2007 оны 3-р сарын 8-нд би гэдэг хүн ээжээсээ айх, ичих хоёрыг хослуулан гайхамшигтай үг хэлэх гэж ороод чадалгүй бэрээр тань хэлүүлэхэд та уйлж байсан нь миний таньдаа өгсөн хамгийн том бэлэг. Ингэж ээж минь та ачтай болохоо сонсож, ээжийнхээ тэгж их баярлаж байсныг урьд нь би хараагүй, би өөрөө ч өөрөөрөө бахархах сэтгэлтэй болсон.
Удалгүй ээжийг маань тэгж их баярлуулсан ач нь хүмүүн заяаг олон гарч, намайг ирэхэд тоохоо больж Санчир л гэх болсондоо. Миний хүүг Санчир гэдэг. Ээж минь харин Сансар, Сансар гэнэ. Яагаад гэвэл ч үсгийг хэлж чаддаггүй юм. Ингэж л миний амьдралын гайхамшигтай бас өрөвдөлтэй бүхэн ард хоцорсон юм даа.
Ээжийгээ хүндэтгэсэн СУИС-ийн төгсөх оюутан Б.Лхагвасүрэн
Зохиогчийн эрх хуулиар хамгаалагдсан. Мэдээлэл хуулбарлах хориотой.